Navigeo

 Nadszedł wreszcie czas wyjazdu.  Czekałem na indiańską przygodę już od ... dzieciństwa. Teraz  niech już Winnetou mnie prowadzi. 8 godzin lotu do Bostonu mijają szybko, dużo czasu na czytanie ...

Bostońska herbatka zawsze mnie intrygowała. Nie myślcie, że chodzi tu o filiżankę tego gorącego napoju. Związana jest z dramatycznymi wydarzeniami z XVIII w., kiedy to Amerykanie jako nowi obywatele nowego kraju walczyli z Anglią o swoją niepodległość. Cały statek z transportem herbaty stracili brytyjczycy i nie była to ich jedyna strata. Z historii wracam do czasów obecnych - piękne świąteczne dekoracje wciąż dominują na Quincy Market w Bostonie. Tutaj koniecznie trzeba spróbować rybnej zupy chowda i przepysznych lobsterów - raków, w które obfituje ocean u wybrzeży Bostonu. Po południu kontrowersyjna atrakcja - wystawa spreparowanych ciał w Modern Art Museum.

 Przelot do San Francisco. Tutaj odzywają się kolejne skojarzenia i amerykańskie mity - Ucieczka z Alcatraz, Twierdza, czy Bullit to tylko niektóre filmy, ale za to jakie charakterystyczne, które przygotowują do wizyty w mieście nad Pacyfikiem. Wszystkie wyobrażenia, sceny z filmów stają przed oczami, gdy jadę słynnym tramwajem cable car, pałętam się przy Fisherman's Wharp w poszukiwaniu owoców morza i gdy wreszcie udaję się na wyspę Alcatraz. Pierwsze wrażenie to odległość, że to tak niedaleko miasta. Jednak dystans prawie 2 km okazał się trudny do pokonania dla uciekinierów, bo wbrew powszechnej opinii oficjalna historia Alcatraz nie uznaje żadnej ucieczki za skuteczną. Główna aleja więzienia, cele i sugestywne odgłosy łańcuchów ze słuchawek elektronicznego przewodnika przenoszą mnie w scenerię filmu z Clintem Eastwood'em. Wieczorem jeszcze przemierzam ulice San Francisco w poszukiwaniu kolejnych wrażeń, niczym Brudny Harry. Emocji dostarcza ... pogawędka z bezdomnymi, którzy po pierwszym strachu okazali się wręcz sympatyczni.

 Jak jechać jedynką wzdłuż wybrzeża Pacyfiku, czy autostradą. Wybieram wariant mieszany. I nie żałuję, widoki znad klifów na ocean są imponujące. Zwłaszcza mniej więcej w połowie drogi między San Francisco a L.A., gdzie kręcono film Ben Hur. Jest styczeń, a tu lazurowa woda i przyjemna temperatura (18 stopni C). Po drodze trafiam do kilku przyjemnych zajazdów, a stacje benzynowe na prowincji są jak informacja turystyczna. Najpierw opowiadam skąd i dokąd jadę, potem mogę pytać do woli. Jak się tu żyje "zwykłemu człowiekowi" w Kaliforni .

Nic dodać, nic ująć. Jestem w L.A. Nie wierzyłem, że kiedyś na własne oczy zobaczę zaułki i klimaty znane z filmu o The Doors. Poranny spacer nad Pacyfikiem, przez senne jeszcze miasto i ... naprawdę spotykam prawdziwych hipisów. No może, weteranów. Stary ogórkowaty volkswagen tranporter pomalowany w kwiaty, połatane koce na plecach, skręt w ustach i szeroki uśmiech na twarzy. Niech żyje wolność, w końcu jesteśmy w Los Angeles. Przenoszę się potem w inny świat, na pewno niezbyt lubiany przez moich porannych towarzyszy - do centrum światowego filmu w Hollywood. Najlepiej, podobnie zresztą jak Nowy Jork, wygląda ono po zmierzchu w feeri kolorowych świateł. Odnajduję gwiazdy Pendereckiego i Kevina Costnera. Z rozmyślań przed oscarowym Kodak Theatre wyrywa mnie ... superman i Marylin Monroe. To studenci - przebierańcy, którzy za dolara pozują do zdjęć.

Po drodze do Las Vegas mijamy Hoover Damm, również znaną z filmów katastroficznych. Szczerze mówiąc na filmie robiła jeszcze większe wrażenie. Z Las Vegas warto zrobić wypad do Death Valley - to urzekające, tajemnicze miejsce. Słona plama na ziemi faktycznie z oddali wygląda jak jezioro, do którego podążali z tragicznymi konsekwencjami zdobywcy Dzikiego Zachodu.

Stolica hazardu to kolejny etap podróży. Trzeba uważać, by nie doznać rozdwojenia jaźni (po całej nocy w barach i kasynach) i stracić świadomości. Gdzie ja jestem, toż to wieża Eiffla, a tu Canale Grande w Wenecji, nie do wiary, przecież to freski z Kaplicy Sykstyńskiej. To wszystko spotkamy w Las Vegas, wystarczy wejść do kasyna-hotelu The Venetian. Przepych, blichtr i zawrót głowy. Przed podświetlaną fontanną na wprost kasyna Bellagio wracają obrazy z filmu o spryciarzach z paczki Ocean. Nocuję też nieźle, w egipskiej piramidzie z ... czarnego szkła.

 Ostatni etap podróży, a dla mnie punkt kulminacyjny. Od dzieciństwa marzyłem, by posiedzieć nad krawędzią największego kanionu świata. Popatrzeć w bezkresną przestrzeń nad Grand Canyon (widać do 300 km !) i rozmarzyć się o indiańskich przygodach. Jest tu wszystko, co pragnie podróżnik - wielkie wrażenia, refleksja nas własnym życiem i ... poczucie wolności. I zapewniam, nie tylko dlatego, że jestem w Ameryce.

 Teraz to dopiero się zacznie. Tyle wrażeń, a tu powrót do naszej codziennej rzeczywistości.
Na szczęście zostają mega-wspomnienia i american dream wciąż trwa ...